İkinci bebek eve geldiğinde günleriniz bölük pörçük geçmeye başlayabilir. Bebeği besler, altını değiştirir, uyutmaya çalışırsınız. Tam o sırada büyük çocuğunuz elinde bir oyuncakla yanınıza gelir; anlatacağı hikâye, soracağı soru ya da göstereceği resim birdenbire çok önemli hale gelir. İçinizde oluşan suçluluk ve bölünmüşlük hissi son derece yaygındır.
İkinci çocuktan sonra ebeveynlik, her iki çocuğa her gün eşit sayıda dakika ayırmak anlamına gelmez. Asıl mesele, büyük çocuğunuzun hâlâ görüldüğünü, sevildiğini ve sizinle olan bağının güvende olduğunu hissetmesidir.
Büyük çocuğa zaman ayırma, gösterişli planlar gerektirmez. Hatta günlük hayatın içine sığan küçük anlar çoğu zaman daha işe yarar. Yerde birlikte geçirilen on sakin dakika, herkesin yorulup gerildiği iddialı bir geziden daha değerli olabilir.
Yeni bir bebek geldi diye büyük çocuğunuz sizi sevmeyi bırakmaz. Ancak size ne kadar kolay ulaşabildiği bir gecede değişmiş gibi gelebilir. Önceden çoğu zaman müsaittiniz. Şimdi ise sık sık başka bir bebek ağlıyor, emiyor ya da kucağa alınmayı bekliyor.
Bölünmeden ayırdığınız kısa bir zaman, çocuğunuza şu güveni verir: “Benim hâlâ senin yanında özel bir yerim var.” Çocuğunuzun her gün koşulsuz sevgi üzerine uzun konuşmalar dinlemesine gerek yoktur. Bu sevgiyi tekrar tekrar deneyimlemeye ihtiyacı vardır. Telefona bakmayı bırakıp yüzüne dönmeniz, oyuncak treniyle ilgili anlattığı hikâyeyi sonuna kadar dinlemeniz, seçtiği mor çorapları fark etmeniz... Bağ kuran şey çoğu zaman bu küçük ayrıntılardır.
Bu zamanı önceden adlandırmayı deneyin: “Şimdi bizim zamanımız. Bebek babayla, on dakika boyunca sadece seninleyim.” Böylece çocuğunuz, birlikte geçirdiğiniz anın tesadüfen oluşmadığını, özellikle onun için ayrıldığını anlar.
Kardeş kıskançlığı çoğu zaman belirsizlikten beslenir. Çocuk, bebeğin kendi yerini aldığını ya da büyüdüğü için sarılmalara, sabra ve ilgiye daha az ihtiyaç duyduğunun düşünüldüğünü sanabilir. Bire bir zaman her tartışmayı önlemez, ancak bu tartışmaların altında yatan gerginliği azaltabilir.
Çocuklar düzenli olarak kendilerine özel ilgi gördüklerinde her bakış için yarışma ihtiyacı daha az hisseder. Yeni kardeşlerinin varlığını kabullenmek ve onunla güzel vakit geçirmek için de daha fazla duygusal alan bulurlar. Kardeş ilişkisini desteklemek, büyük çocuktan sürekli anlayışlı ve sabırlı olmasını istemekle olmaz.
Büyük çocukta kıskançlık; size yapışma, öfke nöbetleri, bebekçe konuşma, oyuncakları çekip alma ya da geçen ay tek başına yaptığı işlerde yeniden yardım isteme şeklinde ortaya çıkabilir. Bu davranışları “zor çocuk” olduğunun kanıtı gibi değil, birer mesaj gibi değerlendirin. Zorlayıcı bir geçişten önce kurulan kısa bir bağ, bazen bütün öğleden sonranın havasını değiştirebilir.
Çocukla kaliteli vakit, takvimde geçirilen saatlerle değil, o sırada ne kadar gerçekten orada olduğunuzla ölçülür. Birlikte kule yaptığınız on dakika, bebeği beslemekle ya da telefon kontrol etmekle geçen uzun bir hayvanat bahçesi gezisinden çocuğunuzun hafızasında daha sıcak bir yer edinebilir.
Bu nedenle uzun geziler kendinize gereksiz bir baskı oluşturabilir. Bebek gece boyunca sık sık uyandıysa hayvanat bahçesine gitmek herkes için yorucu olabilir. Apartmanın önüne kadar yürümek, mutfak masasında birlikte atıştırmak ya da telefonu başka bir odaya bırakıp kitap okumak da yeterlidir.
Amaç çocuğu sürekli eğlendirmek değil, bağ kurmaktır.
Büyük çocukla bire bir zaman, dikkatinizin ağırlıklı olarak ona yöneldiği her türlü basit anı kapsar. Bunun eğitici, pahalı ya da sosyal medyada paylaşılacak kadar özenli olması gerekmez.
Şunları deneyebilirsiniz:
“Şimdi bizim zamanımız” cümlesini sık sık kullanabilirsiniz. Bu ifade, anın bir başlangıcı ve bitişi olduğunu gösterir ve onu çocuk için daha özel hale getirir. Bir çocuğa, “Oyunumuz için on dakikamız var” diyebilirsiniz. Daha büyük bir çocuğa ise “Akşam yemeğinden önce birlikte ne yapacağımıza sen karar ver” demek hoşuna gidebilir.
Çocuğunuz aynı oyunu tekrar tekrar seçerse endişelenmeyin. Sizin için dördüncü kez kafe oyunu oynamak sıkıcı olabilir, ama çocuğunuz açısından bu tekrarlar güven ve süreklilik hissi yaratabilir.
Gerçek anlamda odaklanabilmenin en kolay yolu, eşinizden, bir yakınınızdan ya da güvendiğiniz bir arkadaşınızdan bebeğe bakmasını istemektir. Bebeğin bir sonraki ağlamasını dinlemek zorunda olmadığınız 15 dakika bile fark yaratabilir.
Eşiniz bebeği yürüyüşe çıkarırken siz büyük çocuğunuzla lego oynayabilirsiniz. Büyük çocuğunuz banyo yaparken bir büyükbaba ya da büyükanne bebeği kucağında tutabilir. Bir arkadaşınız yardım teklif ettiğinde genel bir ricada bulunmak yerine neye ihtiyacınız olduğunu açıkça söyleyin: “Saat 16.30 ile 16.50 arasında bebeğe bakabilir misin? Büyük çocuğumla kitap okumak istiyorum.”
Bu tür somut yardımlar, “Bir şeye ihtiyacın olursa haber ver” sözlerinden daha kullanışlı olabilir. İhtiyacınız kesintisiz bir zaman dilimiyse, bir tencere yemek yerine bunu istemeniz gayet normaldir.
Bebeği kanguru ya da sling ile taşımak, özellikle iki elinize de ihtiyaç duyduğunuzda günlük hayatı kolaylaştırabilir. Ancak bebeği taşımak tek başına büyük çocukla bire bir zaman geçirmek anlamına gelmez. Bebeği besliyor, mesajlara cevap veriyor, evi topluyor ve büyük çocuğunuza talimat verirken onun kendi başına oynamasını bekliyorsanız, büyük çocuğunuz yine geri planda kalmış hissedebilir.
Bebek taşıma, dikkatinizi gerçekten çocuğunuza verebildiğinizde daha anlamlı olur. Yere oturun, göz teması kurun, oyunun yönünü onun belirlemesine izin verin ya da birlikte yürürken sohbet edin. “Bebek de bizimle geliyor ama seni dinliyorum” diyebilirsiniz. Büyük çocuğunuzun fiziksel yakınlığa ya da özel bir konuşmaya ihtiyacı varsa bebeği başka bir yetişkine bırakmak daha iyi olabilir.
Hafta sonu çocukla birebir vakit geçirmek, zamanla ailenizin güzel bir rutinine dönüşebilir. Bunun bütün günü kapsaması gerekmez. Cumartesi sabahı kısa bir yürüyüş, mahalledeki parka gitmek, bir kafede oturmak ya da pazardan meyve seçmek yeterli olabilir.
Mümkünse çocukları sırayla her bir ebeveynle yalnız bırakın. Böylece her çocuk zaman zaman anneyle ve babayla ayrı ayrı vakit geçirir. Bebek pusette uyuyor olsa bile büyük çocuğunuz yolu seçebilir. Asıl değerli olan, ebeveynlerden birinin sürekli olarak dikkatini bölmeden yanında olmasıdır.
Planı, gerçek hayatın kaldırabileceği kadar küçük tutun. Gerçekleşen 45 dakikalık bir gezi, her hafta iptal edilen büyük bir günlük geziden daha iyidir.
Tek başına ebeveynlik yapan kişiler, bebeğin bütün ihtiyaçlarını karşılarken büyük çocuğa da kusursuz biçimde özel ilgi vermeleri gerektiğini düşünebilir. Bu beklentiyi biraz düşürün. Büyük çocuğunuzun her gün dışarı çıkarılmaya ihtiyacı yoktur. Sizin duygusal olarak ulaşılabilir olduğunuzu gösteren küçük ve tekrarlanan işaretlere ihtiyacı vardır.
Bebek uyuduğunda o kısa aralığı hemen ev işlerine ayırmak yerine bir bölümünü büyük çocuğunuza ayırabilirsiniz. Yere oturun ve oyunu onun seçmesine izin verin. Özellikle küçük çocuklarla 10 dakikalık etkinlikler oldukça işe yarar:
Bebek uyanıksa ve güvenli bir yerde, görüş alanınızda durabiliyorsa siz de büyük çocuğunuzla yere oturabilirsiniz. Etkinliği basit tutun ve iki çocuğu da gözetebileceğiniz bir yerde kalın. “Bebek bizi izliyor ama bu hâlâ bizim hikâye saatimiz” diyebilirsiniz.
Bazen bağ kurduğunuz an, bebeği beslerken büyük çocuğunuzun yanınıza sokulup sarılması olabilir. Bazen de ondan bez kremini tutmasını isterken anlattığı bitmek bilmeyen hikâyeyi dinlemenizdir. Bunların hepsi önemlidir.
Bazı günler herkes birlikte bir çizgi film izleyip tost yiyebilir. Bu, ebeveynlikte başarısız olduğunuz anlamına gelmez. Özellikle doğumdan sonraki ilk haftalarda beklentinizi düşürün. Mükemmel bir performanstan çok, düzenli olarak yeniden bağ kurmanız önemlidir.
Büyük çocuğunuzun bebekle ilişkisini her şeyin merkezine koymak cazip gelebilir. “Ne kadar iyi bir ablasın” diyebilir, ondan bez getirip götürmesini isteyebilir ya da bebeğin yanında sakin durduğu her anı övebilirsiniz.
Biraz teşvik elbette güzeldir. Ancak her gezinti ve her sohbet “iyi bir abi ya da abla olma” dersine dönüşürse çocuğunuz, yalnızca size yardım ettiği sürece değerli olduğunu düşünebilir. O da hâlâ küçüktür. Bebeğini sevip aynı anda gürültüsünden rahatsız olabilir. Bir dakika oyuncağını paylaşırken sonraki dakika geri almak isteyebilir.
Büyük çocukla bire bir zaman geçirirken bebeği konuşmanın dışına çıkarmaya çalışın. Her seferinde çocuğunuzun bebeğe bir şey göstermek isteyip istemediğini sormayın. Dinozorlar, çamur, arkadaşlık, bisküvi ya da gece gördüğü rüya hakkında konuşun. Çocuğunuz yalnızca “abi” veya “abla” rolünden ibaret değildir.
“Öğle yemeğinden sonra oynarız” deyip çocuğunuzu üç emzirme ve bir uyutma süresi boyunca bekletirseniz yeniden hayal kırıklığı yaşayabilir. Gerçekçi sözler verin. “Bebeği beslemeyi bitirince beş dakika birlikte oynayacağız” demek, “Birazdan” demekten daha anlaşılırdır.
Plan değişirse hayal kırıklığını görmezden gelmeyin: “Oyunumuzu bekliyordun, sonra bebeğin bana ihtiyacı oldu. Üzgünüm. Şimdi üç dakika birlikte oturalım” diyebilirsiniz. İlişkiyi onarmak için günün kusursuz geçmesi gerekmez.
Bunu eksiksiz uygulamanız gereken bir liste gibi değil, ailenizin enerjisine ve çocuğunuzun yaşına göre seçebileceğiniz bir menü gibi düşünün. Size uyan bir ya da iki rutini seçmeniz yeterlidir.
Küçük çocuklar çoğu zaman yenilikten çok tekrardan hoşlanır. Her gün yapılan aynı “posta kutusu yürüyüşü”, gün içinde güven veren bir durak haline gelebilir.
Bu yaş grubundaki büyük kardeş etkinlikleri, çocuğun hayal gücünü fazla yönlendirmeden onun peşinden gittiğinizde daha güzel ilerler.
Daha büyük çocuklar ilgilenilmek istediklerini her zaman doğrudan söylemeyebilir. Resmî bir duyurudan çok, günlük bir davet işe yarayabilir: “Bebek uyanmadan önce on beş dakikam var. O kitabın en sevdiğin yerini bana göstermek ister misin?”
Yeni bebek sonrası büyük çocuk ile bağınızı güçlendirmek için kusursuz bir plana ihtiyacınız yok. Çocuğunuza tekrar tekrar, kısa süreli ve bölünmemiş bir ilgi sunmanız yeterlidir. Böylece aranızdaki ilişkinin hâlâ sağlam olduğunu hisseder.
Yeni bebek ve çocuk gelişimi aynı anda ilerlerken uyku rutini dağınık olabilir. Yan odada bebek ağlayabilir, çocuğunuzun tek çorabı kaybolabilir. Yine de mümkünse kitabınızı okuyun. Yere on dakika oturun. Posta kutusuna kadar yürüyün. Çocuğunuza açık ve sıcak bir sesle, “Şimdi bizim zamanımız” deyin.
Bazı günler daha fazlasını yapabilirsiniz, bazı günler daha azını. Büyük çocuğunuzun sınırsız zamanı olan kusursuz bir anne ya da babaya ihtiyacı yoktur. Bebeği varken büyük çocuğa ayırabildiğiniz küçük anlarda yeniden ona dönmeniz, onu fark etmeniz ve ilişkinize yer açmanız yeterlidir.
Bebeği bakımı ve kardeş ilişkisi bir anda düzene girmez. Kardeş kıskançlığı nasıl önlenir sorusunun tek bir cevabı yoktur. Ancak çocuğunuzu yeni rolüne indirgemeden dinlemek, ilk çocuğa zaman ayırma çabasını sürdürmek ve çocukla kaliteli vakit için küçük fırsatları değerlendirmek, bu geçişi herkes için daha yumuşak hale getirebilir.